Sunday, 28 August 2011

'n Paar los gedagtes

Ek het 'n paar gedagtes wat ek nie uit my kop kry nie. 'n Paar vrae wat ek nie kan beantwoord nie. Niks ernstig nie, dit bly net maal.

-En 'n dankbaarheid vir my familie. My skoonsuster noem dat ek haar al 'n paar keer die selfde vraag gevra het. Ek is net so 'dankbaar', for lack of a better word. Daarom dat ek wil hoor of almal soos ek voel:  Is jy nie ook dankbaar dat ons familie nie in die hof boer of drugs in die attic het, en so aan nie? In Ierland was die mense wat die dagga kweek, die wat nie sneeu op die dak het nie.
Die vraag  klink bietjie juvenile. Vir een of ander rede het ek baie real life crime programme begin kyk en rerig begin begryp hoe dit families skeur en vernietig. En dit het my so dankbaar gelos.  Ek het 'sout van die aarde' skoonouers. 'n Ma met 'n groot hart. Broers en susters, swaers en skoonsusters wat hard werk en 'n reguit pad loop. Jy moan en groan, maar doen wat reg en goed is.

-Dan wonder ek ook baie oor hoekom ek (en my man) so lief vir speelgoed is.  Nie vir speel nie. Wel, ek speel lego. Elke Kersfees/Jan. as werk min is. Bou huise wat ek self sal wil hê. My pa was siek en ek het 'n huis begin bou en vir weke het elke gryntjie krag in die huis gegaan. My kop wou wegkom en dit was wegkom. 'n Kasteel einlik. 45 kamers. Watervalle. garages.. In elk geval, gewoonlik net vir uitstal en versamel. Daar is 'n baie groot satisfaksie wat ek daaruit kry, om na my versameling te kyk. Ek koop nie enige iets nie. Het baie spesiale lego's, Toy story karakters. Uitstekend gemaak. Die plastiek gebruik is van die ou soort soos toe ek klein was. Sag en durable. Baie, goeie detail.
Toe ek baie klein was, onthou ek een spesifieke keer was ek speelgoed begrawe het, maar bietjie later jare het ek baie mooi na alles omgesien en baie waarde geheg aan my speelgoed. Daai tyd het jy boksies lego gekry wat soos 'n tassie oopmaak. En ek het 'n smurf huisie gehad, van die goeie kwaliteit plasiek waarvan ek genoem het. My broers en susters was baie ouer as ek en toe ek klein was, het hulle al aan trou gedink. Almal wat hulle huis toe gebring het, was in my oë baie grown up. Maar my suster bring toe die ou huis toe en hy het 'n versameling smurfs gehad. Dit het my laat dink, mens hoef nie als op te gee as jy groot is nie.
Ek kan nie wag om te sien of daar Kersfees enige Smurf speelgoed in die winkels gaan wees nie. Die fliek draai nou hier en is hopelik 'n groot genoeg sukses.

-Dan wonder ek ook oor SA. Dinge lyk nie baie goed nie. Nie een spesifieke ding nie. Dit voel net asof baie mense, baie jare, baie hard gewerk het en baie bloed vergiet is, en vir wat? Niks is beter nie. Dit voel asof dinge bietjie, bietjie, bietjie agteruit gaan. Sien net mense buite die land dit raak. Moet jy wegkom om die prentjie in sy geheel te sien? Sien almal dit raak, maar jy is in daai situasie, Jy moet cope??  Kry ons 'n skewe indruk, want koerante moet verkoop?

-Kyk wat in kosprodukte is.  Eet 4 klein sweeties. Het net gekyk of daar vet in is, en toe ek sien dat dit nie het nie, eet ek met gemoedsrus die stupid 4 klein goetertjies. Na 'n ruk lees ek dat 4, 'n gemiddelde persoon se daaglikse voorgestelde suiker inname bevat. Lees wat in alles is.

-Hoekom word my kinders so vinnig groot. Sy het nou die dag nog koliek gehad, nou wil sy haar eie pophuis (net soos Mammie s'n) hê. Ek het meer tyd vir koliek, as geld vir 'n pophuis.

- Wat maak ek verkeerd? Ek het 'n baie lui een. Baie LUI! Wat doen ek verkeerd?  Ek was baie lui en nou nie so baie nie. Dalk is daar hoop.

-My man is baie rasisties. Baie. Maar somehow as dit by rugby kom, sien hy nie kleur nie. Dis sy speler. Almal dieselfde. Nie bruin, swart of wit nie. Almal BLOU.  As die ou perform, kry hy net lof.  As hy 'n fout maak, kry hy so in die TV in, raad gegee en daar word eers vir my verduidelik hoe hy dit kon reg doen. En as die ou droogmaak, word my man woedend, maar word sy ras nooit in die geskel genoem nie. Ek verstaan my man soms glad nie.

3 comments: